مایی که هیچ وقت ما نشد

دقیقا مثل یک واقعیت یا یک چیزی شبیه تر از آنچه باید باشد ...دلم میخواست برای یک بار حق نوشتن سرنوشت را داشتم تا ببینم نظر خدا درمورد نگارشم چگونه است ...دلگیر نیستم و ممنونم که بیش از خاکساری من به محبتش دلم را گرم کرده تا گاهی غم دنیا را کور کورانه شادی بخوانم

اما حیف که برای اثبات بعضی چیزها باید از چیزی گذشت که همهی زندگی آدم بلکه دنیای آدم رو ساخته

نمیتونستم باورکنم دنیای بعد از اون اتفاقات چه شکلیه

هنوز هم فکر میکنم تنها دلیل این همه تغییر یک گوشه از کنار جاده بود که بهش خیره شدم

وحالا هربار از کنار این جاده میگذرم و پنجره ای که بهش خیره شدم رو از بیرون میبینم

دنیای بعد از دشمنی آدمها برام مثل یک زندگی جدیده...

زندگی که دوباره مثل قبل پر شده از تلاش از درس از قرآن...مسابقه و ...

با اینکه دلخور بودم از تکرار این درد برای کسی که شبیه ترینه

اما برای او هم خوشحالم

بعضی وقتها درد تغییر شرف داره به زخم ماندن

تغییر رویه زندگی هرچی که هست یه درس بزرگه ....امیدوارم هیچوقت آدمهای دروغگو و نامرد اون روزها رو نبینیم .