رباط

امید دارم خیلی ....فقط به محبت خدا....چون خواستم تا راه دویدن و خدمت را دریغ نکند

نه آدمهایی که قول دادندو بعد یادشان رفت....که حیف بود در ذهنم نگهشان دارم.

سالهاست شاخه ی پیچک حوالی 8 بهمن بارفتن ب ا ب ا شکست با غم های م ا د ر پژمرد و با کم لطفی و نامردی بقیه خشک شد .

حالا یک تسمه ی لاستیکی ساخته ام که نه به شلاق زمانه دردبکشد نه به شل بودن واشرها دلش بلرزد .فقط مثل یک رباط, از صبح تا شب میچرخد تا دستگاه عمرش تمام شود و خلاص.یک نفس راحت ...

بگذار ساعت نفهمد چقدر بازی خورده....